120 jaar oud worden

Luister naar OBA Live, vrijdag 16 sepetember 2011, 19.00 Radio 5

Stel dat je honderdtwintig jaar oud zou kunnen worden. Zou je dat dan willen? Velen zullen in eerste instantie volmondig ‘ja’ zeggen, maar zullen ze dat ook doen als ze er langer over na hebben gedacht? Dan komen bij velen de ‘maren’. ‘Maar wel in goede gezondheid’; ‘Maar wel als mijn dierbaren ook zo oud zouden worden’; ‘Maar wel als ik nog alles kan doen als toen ik dertig was’. Ja, en dat is allemaal maar de vraag. De ‘zeer-ouden’ van nu (de enkeling die meer dan 100 jaar oud is geworden) klagen toch wel over de lichamelijke mankementen en als je hun portret in de krant ziet staan zijn het wel erg verschrompelde oude besjes. Ze zijn wel allemaal mager en zijn in vrijwel alle gevallen geestelijk nog alert en kien. Vraagt de interviewer door ‘hoe ze zo oud zijn geworden’, dan zeggen de meeste: ‘sober leven, dagelijks een glaasje wijn, niet roken, veel lezen, een wandeling dagelijks’. En daar zit de crux. In de huidige wetenschappelijke discussie over onsterfelijkheid zie je dit terugkomen: ‘calorische restrictie’ (als je weinig calorieen tot je neemt leef je langer, in ieder geval blijkt dat bij muizen op een streng dieet), ‘gezond eten’ (het bekende mediterrane dieet: veel vis, geen vlees, veel brood, olijfolie, noten, fruit, verse groente en dat alles overgoten met een glaasje rode wijn. Er blijkt zelfs evidence te zijn dat bestaande cholesterolplakken in bloedvaten verdwijnen nadat iemand dit dieet is gaan volgen), ‘houd je brein bezig’ (puzzelende bejaarden zijn geestelijk in betere doen dan zij die alleen maar naar de achterkant van geraniumblaadjes turen) en ‘rust roest’ (blijf minimaal een half uur per dag actief wandelen, dan daalt het LDL en cholesterol in je bloed, klopt je hart beter, zijn je longen schoner en je gewrichten soepeler) en ja, over roken hoef ik niet veel te zeggen, dat is alleen maar levensverkortend.

Het probleem met extreem oud worden is dat je dat in de meeste gevallen alleen doet, in ieder geval alleen in je eigen groep van dierbaren waarmee je het levenspad afloopt. Onderweg vallen de meeste af, en ben je na je 85ste meestal alleen over. Zoals Maarten Toonder op 90+ leeftijd zei: ‘Ik ben maximaal onthecht’. Alles wat hem dierbaar was had hij verloren: zijn zicht, zijn vaardigheid om te schrijven en tekenen, zijn dierbaren.

Een ander gigantisch probleem zou zijn als we met z’n allen 120 jaar oud zouden worden. Waar laten we al die mensen als de aanwas door geboorte gelijk blijft? We hebben nu, terwijl miljoenen voortijdig doodgaan aan infectieziekten (AIDS), overvreten (al die simpele suikers en verzadigde vetten die velen achteloos naar binnen werken en die zich gelijk als vet neerslaan in buikwanden en kransslagaders) en zich een longkanker of ander ellendige kanker roken, al ruimtetekort in de wereld. Als al die miljoenen niet voortijdig dood zouden gaan, dan hebben we in no-time een serieus probleem.

Nee laten we maar gewoon sterfelijk blijven en er (als we daar zin in hebben en dat willen, want het is voor velen een keuze) zo ergens tussen de 80-90 doodgaan. De rest (die dat niet willen of kunnen) gaan toch wel eerder.

Onsterfelijkheid is een illusie en dat is maar goed ook.

One thought on “120 jaar oud worden

  1. Tegenwoordig is het nog een ‘wonder’ wanneer je de 100 bereikt. De burgemeester komt bijvoorbeeld op visite. Misschien dat op dit moment 0.00001% van de mensen de 100 haalt? Of te wel 1 op de 100.000? Over 80 jaar zal dit wel anders zijn, dan zal wel ongeveer minimaal 1% de 100 behalen verwacht ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s