‘Geen bezwaar’ tegen de zakelijkheid?

schermafbeelding-2016-09-14-om-09-13-57
Foto: Jerry Lampen, ANP

Twee patiënten op de IC. De eerste een 53-jarige vrouw die plots onder de douche onwel is geworden en vlak daarna comateus op de badkamervloer werd gevonden door haar 15-jarige zoon. Toen de ambulance kwam moest zij, vanwege onvoldoende ademhaling, worden geïntubeerd (een beademingsbuis in haar luchtpijp worden ingebracht) en aangesloten worden op een beademingsapparaat. Met spoed werd zij naar het ziekenhuis gereden. Op de de gemaakte CT-scan van haar hersenen bleek het catastrofale van de bloeding uit een aneurysma (uitstulping van een slagader) van de slagader die over de hersenstam loopt. Zij werd op onze intensive care opgenomen. Haar 54-jarige man, haar 15-jarige zoon en 17-jarige dochter zitten aangeslagen naast haar bed. Wij hebben geen goed nieuws te brengen. Hoogst waarschijnlijk is de bloeding fataal. Wij hopen, met hen, eigenlijk tegen beter weten in op verbetering. De zoon van de vrouw schuift met zijn afgesleten Nike’s over het ziekenhuis marmoleum. De dochter zit met haar iPhone in haar hand met rooddoorlopen ogen naar het bed van haar moeder en houdt haar reactieloze hand vast.

De andere patiënt is een 19-jarige jongen. Samen met twee vrienden was hij wezen stappen en rond 01.00 uur met zijn Volkswagen Golf uit de bocht gevlogen en over de kop geslagen. Eén van de vrienden was ter plekke overleden, de andere vriend was er met een gebroken onderbeen vanaf gekomen, maar de 19-jarige jongen had een ernstig schedelhersenletsel en een ingeklapte long. Het MMT-team had hem ter plaatste geïntubeerd en gestabiliseerd. Op de CT-scan van de hersenen die na aankomst in ons ziekenhuis werd gemaakt was diffuse zwelling van de hersenen en waren meerdere grote contusiehaarden (kwetsuren van het hersenweefsel), onder andere bij de hersenstam, zichtbaar. Wij namen hem op de intensive care op. Inmiddels waren zijn ouders en jongere zusje aangekomen in het ziekenhuis. Wij hebben geen goed nieuws te brengen. Hoogst waarschijnlijk is het letsel fataal. Wij hopen, met hen, eigenlijk tegen beter weten in op verbetering. De moeder huilt onophoudelijk. De vader is kwaad, vooral op zichzelf en maakt zichzelf verwijten over de aankoop van de Volkswagen. Het zusje snapt het allemaal niet en kijkt glazig voor haar uit. Ze App’te net naar haar beste vriendin dat haar broertje aan het doodgaan is. De vriendin dacht dat ze een ongepaste grap maakte.

Twee typische potentieel-hersendode donoren. Zo zien we er een aantal per jaar, niet veel, en steeds minder door effectieve preventie en behandeling. Hersendood is een ongewenste uitkomst van intensive care en het lukt ons goed om deze uitkomst te voorkomen. Dat is een groot goed, maar is wel dramatisch voor de wachtenden op een donororgaan. Orgaandonoren zijn er daarom steeds minder.

Een dag later is het helaas, ondanks alle inspanningen, duidelijk dat beide patiënten hoogst waarschijnlijk hersendood zijn. Alle hersenstamreflexen zijn uitgevallen, er is een diep coma, en geen spontane ademhaling meer. Alleen aanvullend onderzoek, een elektro-encefalogram, moet de hersendood nog bevestigen. We kijken in het donorregister of en hoe zij geregistreerd staan. In alle gevallen gaan we in gesprek gaan met de familieleden. Staat de patiënt met een ‘nee’ geregistreerd, dan zullen we aan de familieleden mededelen dat wij vanwege het catastrofale letsel de behandeling zouden staken, de dood als gevolg. Bij een ‘ja’-registratie zullen we dit meenemen in het gesprek over toestemming tot orgaandonatie. Laat de patiënt het over aan zijn naasten of staat hij/zij niet geregistreerd dan zullen we in een gesprek, na uitvoerige uitleg over hersendood en het proces van orgaandonatie, de naasten vragen om toestemming voor orgaanuitname.

Wij hebben in het donorregister gekeken en beide patiënten staan niet als potentiële orgaandonor geregistreerd. De vraag om orgaandonatie is alleen dan succesvol te noemen, los van wel- of geen toestemming, als de naasten het gevoel hebben dat de artsen en verpleegkundigen empathisch en betrokken bij het intense leed dat de veelal jonge naasten doormaken het gesprek ingaan. Zonder belangen. Sommige van de naasten van deze patiënten kunnen het niet aan, begrijpen het intense leed dat hun lief en hen plots treft niet, kunnen er niet meer bij hebben, willen verdere beschadiging van het lichaam van hun lief voorkomen en zeggen verscheurd  ‘nee’ tegen orgaandonatie. Wij, als behandelaars, laten het dan zo. Respecteren dat. En zo hoort dat. Orgaandonatie is niet zo vanzelfsprekend als de mensen ‘die het spel niet spelen’ (lees politici) veelal denken. In de laatste 36 jaar heb ik vele van deze families gezien. Het leed is vrijwel altijd hetzelfde. En het is altijd godverlaten intens. De potentiële orgaandonoren zijn vrijwel altijd mensen in het begin of in de bloei van hun leven die plots uit een onbeschaduwd bestaan worden weggerukt. Hier past geen zakelijkheid, dat is totaal ongepast. Hier past alleen oprechte compassie en empathie.

Gisteren is in de tweede kamer besloten tot een soort van automatisch donorschap. De onaflatende queeste van D66 Pia Dijkstra heeft succes gehad. Met één stem verschil is het er door heen gekomen. Nu de eerste kamer nog. Als je je, volgens dit voorgestelde systeem, niet als bezwaarhebbend laat registreren wordt je als ‘als geen bezwaar hebbend’ geregistreerd en zouden artsen in principe kunnen overgaan tot orgaanuitname na vaststelling van de hersendood of na een gecontroleerde hartstilstand. Wij zouden in het gesprek met de verscheurde naasten hen moeten mededelen dat hun lief als ‘geen bezwaar hebbend’ geregistreerd staat en daarom donor kan worden. Zij kunnen dan nog wel tot uitname van de organen weigeren. Maar ‘geen bezwaar’ is helemaal niet wat de betrokken patiënt heeft laten registreren! Die heeft namelijk niets laten vastleggen, zeker niet bewust ‘geen bezwaar’ geuit. Dat is slechts invulling! Maar, hij/zij heeft de kans gehad dat te doen, zullen de voorstanders van dit zakelijke systeem zeggen. Voorbijgaand aan de redenen en achtergronden voor deze ‘laksheid’ of weerwil. Die er zeker zijn. Ik vind dit daarom een zakelijk systeem. Altijd al gevonden.

Bij een catastrofaal drama dat voorafgaat aan de potentiele orgaandonatie, een plotse desastreuze bloeding rond de hersenen of een onverwacht vreselijk ongeval resulterend in de hersendood, past absoluut geen ‘zakelijkheid’, en zeker geen invulling van een veronderstelde mening.

Daarom snap ik weinig van het grote enthousiasme dat gisteren de media ineens beheerste. Een ‘overwinning’ werd het genoemd; ‘eindelijk is het leed voor de wachtenden op orgaan over!’. Pia Dijkstra zat met tranen in haar ogen: ‘Ik moet maar denken aan al die patiënten’ zei zij met emotie in haar stem. Een deel van de patiënten dan wel, alleen de ontvangers, in de illusie dat door haar systeem iedereen op de wachtlijsten getransplanteerd zou kunnen worden. Haar systeem brengt echter helaas een ongewenste zakelijkheid in het groteske leed dat artsen en verpleegkundigen op de intensive care afdelingen meemaken. En zakelijkheid is daar zeer ongepast. Haar systeem benadrukt dan ook het standpunt dat we mensen zouden kunnen gebruiken als middel en niet (meer) als doel in zichzelf. Een middel in het voordeel van anderen buiten de patiënten en diens door intens leed verscheurde naasten. Dat is het dehumaniseren van stervende patiënten tot een verzameling van bruikbare organen waar we gewoon over kunnen beschikken. Verbijsterend vind ik dit en ik weet echt wel waar ik over praat. Ik heb tegenover honderden van deze kapotgeslagen mensen gezeten terwijl wij de hersendood uitlegden en vroegen om toestemming voor uitname van de organen.Mensen hebben hele valide redenen om nee te zeggen en voor anderen gaat het ons gewoon niet aan waarom ze nee zeggen.

Er is leed aan twee kanten van de medaille, aan de kant van de wachtenden op een donororgaan én aan de kant van de potentiële orgaandonor op de intensive care.  Nederlanders laten zich niet zo graag de les lezen. Waar ik bang voor ben is, hoewel dit kristallen bol kijken is, dat er misschien wel eens meer nee-zeggers zich gaan registeren. En daar zijn de wachtenden op een donororgaan echt niet mee gebaat. En in de praktijk? Ik denk dat de meeste artsen en verpleegkundigen in geval van een ‘geen bezwaar’ potentiële orgaandonor nog steeds het gesprek aangaan met de naasten over hun lief. Empatisch, met compassie, zoals het hoort. Laten we gewoon blijven praten met elkaar en elkaar respecteren om onze argumenten en deze niet gaan invullen voor elkaar. Orgaandonatie is een groot goed, dit systeem gaat dat, vrees ik,  niet beter maken. En dat is een verlies!

 

118 thoughts on “‘Geen bezwaar’ tegen de zakelijkheid?

  1. Bedankt voor je glasheldere uiteenzetting. De orgaanuitname bij een hersendode donor is een voorbeeld van ‘de-humanisering’ die onvermijdelijk is. De overledene, of beter; zijn lichaam, is nog slechts een middel. Het wetsvoorstel van D66 is een ongewenst en onverantwoord naar voren halen van een ongefundeerd de-humaniseren.

    • En hoe humaan is het als er jaarlijks tientallen, honderden patiënten komen te overlijden omdat er niet tijdig een donor orgaan beschikbaar was? Dat de patiënt jammerend en huilend langzaam zijn einde tegemoet ziet terwijl er bijna dagelijks overledenen worden begraven of gecremeerd die hem/haar hadden kunnen redden? Is dat humaan? De donor is overleden, enkel de nabestaanden moeten leren leven met het idee dat de overledene fysiek niet meer 100% intact is, voordat hij begraven/gecremeerd wordt.
      Aan de andere zijde moeten nabestaanden accepteren dat hun geliefde er niet meer is door eerder genoemde pijn.

      Ik zie het probleem niet.

  2. Duidelijk stuk, Erwin;
    Naast jouw argumentatie zie ik nog een bezwaar tegen die wet:
    Vroeger kon je als “weigeraar” anoniem blijven, je deed niets en je stond nergens geregistreerd.
    Het gaat immers niemand wat aan of je potentieel donor bent of niet.

    Die tijd is voorbij, als je om wat voor reden ook geen donor wilt zijn moet je dat laten gegistreren en ben je als donor-weigeraar bekend.

    En dan?
    Mijn demagogische nachtmerrie scenario’s worden tegenwoordig de realiteit overtroffen.
    Krijgt een donor premiereductie op zijn zorgverzekeraar,
    Mag hij zelf een donororgaan ontvangen,
    welke ondenkbare gevolgen kunnen we nog uit Den Haag verwachten.

    Ik vind het een foute ontwikkeling,
    Ik vind het eng

    Vanaf mijn middelbare schooltijd schreef ik ieder jaar mijn codiciel in mijn nieuwe agenda,
    Ik ben blij dat ik nu in een register sta, dat scheelt een hoop rompslomp.

    Nu een groep mensen zich als orgaan-weigeraar bekend moet maken,
    Overweeg ik ook een weigeraar te worden;
    Kleine, mogelijke groepen moet je beschermen door ze groter te maken.

    Ik had dezelfde reflex als je collega,
    Maar hoe komen mijn organen na mijn dood dan op de plaats te recht waar ik vind dat ze dan horen te zijn?

    Bedankt voor ook deze keer mooie, zinnige bijdrage

    • Innovatie is altijd eng Simon, toch is het belangrijk dat we voor uit blijven kijken. Anonimiteit is iets van het verleden en hoe eerder je daar vrede mee hebt, hoe beter.

      Ik schreef me eerder niet in als donor, omdat ik het niet normaal vind om je te moeten inschrijven voor iets waar je anderen mee helpt. In mijn ogen doe je dat gewoon en als je daar niet aan mee wilt werken, prima, maar dan doe jij de moeite om je uit te schrijven.

      Onze generatie is het keerpunt en over een generatie is het normaal. Net als het roken dat vroeger met de hele familie werd gedaan en nu op veel plekken de ban in is gedaan.

  3. Ook dit stuk staat bol van de emotie. Terecht, het is een emotioneel thema, en wetgeving dient daar rekening mee te houden. Tegelijkertijd: het opt-out systeem is in gebruik bij een aantal landen. Voor zover ik weet geeft dat iets meer donoren, maar niet heel veel. Wel is het dus mogelijk om de werking van zo’n systeem te bestuderen. En ik heb nog nergens gelezen dat het tot grote problemen leidt.

    • Er zijn geen studie resultaten die dat systeem ondersteunen. Verder, bij het voorgestelde systeem wordt voorbij gegaan aan enkele belangrijke artikelen uit de Grondwet betreffende het recht op zelfbeschikking. Als laatste, door Klink is toendertijd onderzocht dat wijziging inclusief alle aanhangende wetten de schatkist 640 miljoen Euro kostte.

      • Geen bewijs van ondersteunende studieresultaten, kosten die verbonden zijn aan wijziging grondwet…wow, dát klinkt pas kil..

    • Het doorslaggevende punt is dat de D66 dame, die zo enthousiast “we hebben gewonnen”riep helemaal voorbij ging aan het feit dat dit thema voor nabestaanden die staan te janken naast het bijna-doodsbed van hun geliefde een onmogelijk dilemma oplevert.
      Staan naast het bed van je geliefde echtgenoot, zijn lichaam nog warm, het hart nog kloppend, en dan geconfronteerd worden met de mededeling: “mevrouw we nemen hem nu mee want we hebben aan aantal onderdelen van hem nodig…..Mevrouw Pia Dijkstra..U heeft geen flauw idee waarover U het heeft.
      Ik begrijp dat de handel( intereuropees) van organen een heel lucratieve business is, maar een seconde stilstaan bij de ellende van vrouw en kinderen die achterblijven..is dat, ondanks Uw D66-lidmaatschap, teveel gevraagd?

    • Tja, maar het bijzondere is wel dat de overheid veel bedrijven m.b.t. diverse zaken verbiedt om een opt-out te gebruiken en verplicht tot opt-in. Maar voor zichzelf vindt de overheid dat wel goed.
      Ik heb mijn voorkeur gewijzigd naar Nee, totdat deze walgelijke regeling ongedaan gemaakt wordt. Bovendien ben ik benieuwd naar hoeveel mensen er nu jaarlijks meer gered kunnen gaan worden… hebben we het over enkelen of over honderden? Gaan we van 40% naar 70% of van 50% naar 52%. Voor kleine winsten is deze regel wel erg draconisch.
      Anyway ik ben van mening dat het nu niet netjes geregeld is. Want iemand die er niet over heeft na kunnen denken of hier niet toe in staat was, is dus automatisch donor en dat kan niet waar zijn. Ik ben van mening dat de overheid pas over een lichaam mag beschikken als de eigenaar daarvan expliciet en bij vol verstand toestemming voor heeft gegeven.

  4. Ik heb begrepen dat aan het wetsvoorstel is toegevoegd dat wanneer iemand als “geen bezwaar” geregistreerd staat er alsnog een gesprek met familie plaats vind of deze bezwaar hebben. Dat stelt uw hele verhaal weer in een heel ander daglicht.

    • Dat is standaard nu al het geval, of je nou wel of niet geregistreerd staat. Partner kan namelijk besluiten tot niet gebruiken donor ondanks wens van (bijna) overledene.

    • Precies deze informatie mis ik alle stukken die momenteel verschijnen. Het haalt wel de (op zich begrijpelijke) angel uit bovenstaand verhaal.

    • De nabestaande kan niet zomaar meer weigeren, maar moet met bewijzen komen dat de (bijna-)overledene niet in staat was zich als niet-donor te laten registreren dan wel zich kunnen beroepen op streng-religieuze motieven.

      • Ondanks zoekwerk in de media heb ik geen voorwaarden aan de beslissing van achterblijvende familieleden kunnen vinden.

  5. Ik begrijp heel goed wat je bedoelt, maar jij kijkt ook maar naar één kant van de medaille.
    Jij ziet door verdriet overmande familieleden die jij, net als voorheen, de vraag moet stellen of ze instemmen met donatie. En nog steeds blijft het zo dat als familie ‘nee’ zegt, het bij ‘nee’ blijft.
    Er zijn ook door verdriet overmande mensen die tevergeefs wachten op een donororgaan. Ook verdriet om afscheid te moeten nemen.
    Heel veel mensen denken niet na over orgaandonatie, wat zij na hun dood willen. Deze wet verplicht iedereen na te denken en stappen te ondernemen. Het dwingt iedereen tot een keuze, ook zij die tot nu toe, om welke reden dan ook, geen keuze hebben gemaakt.
    En wat is de werkelijke reden van uitschrijven als donor als de wet er door komt? Je had er toch al voor gekozen om donor te zijn, wat verandert er dan voor jou of de intensivist die dit roept? Voor jullie blijft de situatie (als potentiële donor) hetzelfde.
    Ik heb respect voor ieders keuze, wel of geen donor. Maar laten we accepteren dat we een keuze moeten maken.

    • Je begrijpt het dus niet, Erwin bekijkt helemaal niet maar één kant van de medaille. Misschien moet je het hele stuk lezen?? En…

      “Deze wet verplicht iedereen na te denken en stappen te ondernemen”

      Je snapt het dus echt niet, de keus is al gemaakt. Het is nu een standaard ja (dus geen eigen keuze) en je kan kiezen om dat te veranderen, en het gedeelte ‘overleg’ met nabestaanden hebben ze er tussenuit gehaald. (gelukkig lees ik dat Erwin en velen dat zullen blijven doen GODDANK)

      De oplossing is zo simpel, je kan de burger echt wel verplichten. Brief met formulier voor keuze, gratis retour laten sturen met uiterste datum en klaar. De luie mensen brieven blijven sturen.
      (dit alles kan nog sneller via digitale snelwegen, ik weet het)

      En sinds wanneer zijn we verplicht om “iets” met onze organen te “moeten” ? Gewoon compleet doodgaan en begraven worden mag niet meer?

      Ook de zielige Pia zal zich na de eerste resultaten op haar hoofd krabben en stilzwijgend denken: “Kak, dat is juist niet wat ik wilde bereiken.”

      • Ik ben al 40 jaar donor uit vrije wil, maar heb het vandaag ingetrokken, want mijn lichaam is geen eigendom van de Nederlandse staat.

      • Beste Bert Jan,
        Kan je op dit moment al wel kiezen of je, als het onverhoopt zover komt, wel een orgaan zou willen ontvangen? Of wil je daar ook nog niet over nadenken?

  6. U schrijft indrukwekkend over uw ervaring, dat brengt nieuw inzicht. Maar uw stuk roept toch ook twee bedenkingen op;
    1) niets staat de artsen in het nieuwe systeem in de weg om ook op een respectvolle, warme manier in gesprek te gaan met de naasten. Ook zij blijven een belangrijke stem houden.
    2) In veel Europese landen bestaat dit systeem al en zorgt het voor fors meer donororganen. Ik heb niet het idee dat in die landen de zorg niet menselijk is. Wel dat veel mensen geholpen zijn met een nieuw orgaan.
    3) De politiek is er nu juist om moeilijke maatschappelijke belangen tegen elkaar af te wegen. De samenleving als geheel heeft hier een belang bij, niet alleen de mensen die ‘het spel spelen’. Hun stem is belangrijk, maar niet het enige dat meegewogen moet worden, Toch?

    • Dit vind ik nu eens een hele goede reactie. Want in het systeem van Erwin lees ik niet hoe het dan wel moet. En ik ben dolblij met empathische zorgverleners, maar laten we wel wezen: niets belet hen om dat te blijven. Deze wet prikkelt tot nadenken over iets wat we liever vermijden en dat lijkt me heel goed.

    • Helemaal mee eens…
      Ik blijf dan ook gewoon donor en mijn zoon ook.

      Het enige irritante in het hele verhaal is de reactie “Hoera we hebben gewonnen” van D666.
      Toont niet al te veel empathie met mensen die toch al voor zo’n zware beslissing staan over een naaste!

  7. Ik ben taaislijmziekte- (cystic fibrosis-) patient. Mijn longen raken elk jaar meer aangetast door de bacteriele infecties die mijn ziekte met zich mee brengt. Toch heb ik een normaal en gelukkig leven, met een goede fulltime baan, een lieve vriendin en twee prachtige kleine kinderen. Toch komt er wellicht een tijd dat ik niet overleef als niet op tijd een paar gezonde donorlongen beschikbaar komen…

    Na mijn dood mogen jullie alles van me hebben: hart, hoornvlies, nieren, lever… Maar ik hoop niet dat mijn gezonde onderdelen terecht komen in zo’n egoistische weigeraar… Zo’n weigeraar die zijn gezonde organen zelfs na zijn dood nog liever de verbrandingsoven in laat schuiven dan er postuum meerdere mensenlevens mee te redden…

    Ik wens u veel wijsheid bij uw overwegingen…

    • Helemaal mee eens met Peter dat mensen die zich als weigeraar hebben laten registreren, ook niet in aanmerking komen voor een donororgaan. De nieuwe wet zou hiermee aangevuld moeten worden.

    • Heel mooi verwoord Peter. Iedereen die tegen is heeft zelf nog nooit een donororgaan nodig gehad denk ik.
      Zonde om al die goede organen na onze dood ongebruikt de grond in te stoppen of te laten verbranden. Ik (gezond) geef graag mijn organen af na mijn door. Lijkt me geweldig om iemand blij te maken met één van mijn nog werkende organen.

  8. Hoe zit het met zwervers en daklozen? Hebben meestal geen pc, weten waarschijnlijk ook niks van de donorwet of staan onverschillig tegen die hele donorwet en het afmelden als donor. Zijn zij vogelvrij?

  9. Ik ben heel erg blij met dit nieuwe systeem, eindelijk komen organen hopelijk vaker op plekken terecht waardoor mensenlevens gered kunnen worden, in plaats van dat deze gezonde, bruikbare organen op plekken terecht komen waar ze onmiddellijk beginnen weg te rotten/verbranden tot as, puur doordat de familie op dat moment niet in staat is zo’n emotioneel verzoek aan te kunnen.
    Ik zou alleen nog iets aan dit registratiesysteem willen toevoegen, zeker nu ik heb gelezen dat er mensen zijn die erover denken om zich nu juist als weigeraar te registreren, terwijl ze eerst actief donor waren (of zo egoistisch/laks waren om het aan hun naasten over te laten). Ik zou bij mijn actieve donorregistratie graag willen toevoegen, dat ik niet wil dat mijn organen aan een persoon die zich actief als weigeraar heeft laten registreren worden geschonken. Deze weigeraar zou er blijkbaar geen problemen mee hebben dat mijn organen zouden weg rotten in plaats van dat zijn leven ermee gered wordt. Prima, maar dan verdient hij mijn organen ook niet.

    • Je bent ooit donor geworden zonder bepaling wie wel of wie niet je organen mag ontvangen. Maar nu wil je dus mensen die geen donor zijn buitensluiten van de mogelijkheid om een orgaan te ontvangen. Dan schiet deze hele wet zijn doel toch mijlenver voorbij, buiten het feit dat ik dit ontzettend kortzichtig vindt.

    • Met dit soort berichten ga je compleet voorbij aan wat het donorschap eigenlijk inhoudt; een vrijwillige vrijgave van nog te redden organen aan wie ze op dat moment maar nodig heeft. Op dit moment, mocht ik dood neervallen, kan het dus zijn dat mijn longen belanden in iemand die jaren heeft gerookt. Dat aanvaard ik, want om bepalingen te hangen aan wie mijn organen wel of niet krijgt is een weg die ik niet wil bewandelen.

      Zie je het al voor je? Een Christen die alleen maar een andere Christen wil helpen? Een voetbal hooligan die niet kan hebben dat zijn hart mogelijk naar een homofiele man gaat?

      Je bericht laat ook heel goed zien wat voor stigma er straks gaat rusten op het laten registreren als “weigeraar”. De keuze om wel of niet donor te worden moet iedereen voor zichzelf, zonder last of ruggespraak kunnen maken. Maar daar denk jij anders over…

      • Er is een fundamenteel verschil. Wanneer niemand donor is tenzij je het contractueel aangeeft bepaal jij zelf dat je akkoord bent dan iedereen hier mee geholpen mag worden. Wanneer je door de regering gedwongen wordt om donor te zijn heb je geen zelfbeschikking meer, geen inspraak en geen zeggenschap.
        Dat is al een onwettelijkheid op zich qua rechten van de mens, want meestal ben je op het moment van doneren nog in leven en dus mens.
        Zou het voor iedereen gelijke rechten en plichten zijn kun je het er nog fundamenteel mee eens zijn. Wanneer anderen het recht hebben om zich aan de plichten te onttrekken door aan te geven geen donor te zijn, in hoeverre kunnen ze dan wel rechten claimen. Ik vind dat echt wel een juridisch en sociaal maatschappelijk en moreel punt.

      • Even de boel op zijn kop zetten in extremo. Het is in theorie mogelijk dat ik wanneer ik bij een overval vermoord wordt omdat ik toevallig bij een juwelier was er van mij verwacht wordt dat ik al stervende mijn hart moet doneren aan de overvaller die in zijn hart is geschoten door de politie terwijl deze scooterbereider van zijn religie geen donor mocht zijn. Even alle uitersten in 1 voorbeeld, maar toch.

    • Geven vanuit het hart is het beste. Wat als het computersysteem uitvalt? Of iemand heeft een typfoutje gemaakt en in plaats van Y een N ingetypt? Daar kun je toch geen mensenleven van laten afhangen? Elke geboorte is anders, elk sterven ook. Wij mensen regelen dat niet, ons wordt het leven gegeven en wij hebben een hart om de ander lief te hebben, omdat iemand voor ons ons heeft liefgehad.

    • Dus als je meest persoonlijke bezit opeens algemeen bezit wordt gemaakt en bij bezwaar daartoe wordt je gelijk een paria.?
      Vat ik hem zo goed samen..?

      Dat deze discussies emoties bevatten is niets minder dan logisch, het gaat voor velen over principes, idealen, geloof etc. Diepgewortelde dingen. Zelf ben ik slechts belast met de eerste 2, maar deze belemmeren mij wel om in te stemmen tot het leeghalen van mijn lichaam.

      of anders verwoord, op een operatietafel ter dood gebracht worden voor mijn organen.

      Dat klaarblijkelijk vele mensen niet geregistreerd staan als donor kan naar mijn ziens op vele andere manieren verbeterd worden in plaats van een dergelijk persoonlijk bezit als staat toe te gaan eigenen.
      En dan bedoel ik niet een postbus51 campagne, deze falen hopeloos betreft dit onderwerp zoals de huidige situatie eigenlijk wel bewijst.

      De oplossing ligt ook niet in de hoek van de vervaarlijke ‘incentives’ welke hierboven veelvuldig voorbij komen. Uitsluitsel van niet donoren klinkt in mijn oren ongrondwettelijk, wat hopelijk ook het geval is.

      Maar waar ik ook ruiterlijk moet toegeven dat wanneer er mitsen en maren gesteld konden worden aan donatie ik persoonlijk er sneller mee zou instemmen, daar zit juist een stuk ambiguïteit want ik misgun niemand mijn organen maar toch ook weer wel.
      Laat ik helder zijn ik praat niet over een scheidslijn op afkomst en/of geloof daar zal i.m.o. niet het verschil (mogen) liggen.
      Iemand organen weigeren omdat de wachtende een (ex)verslaafde is van een bepaalde substantie of (ex)crimineel is volgens mijn moreel kompas ook niet geoorloofd. En toch zou ik persoonlijk hier wel een voorwaarde willen stellen, dat de ontvanger van de organen niet onverbeterlijk is.
      Maar waar ik wel begrijp dat hier een discussie vlak ontstaat en realiseer mij dat deze op de zelfde schaal staat als het uitsluiten van mensen welke het donorschap weigeren.
      En laat ik het even heel plat zeggen, het vinkje Ja, ik ben orgaan donor, maar alle hufters&klootzakken van de wereld zijn uitgesloten ontbreekt en zal ook onmogelijk toe te voegen zijn.

      Persoonlijk moet ik er niet aan denken dat een of andere beschonken bestuurder iemand het leven ontneemt terwijl zijn leven gerekt is met mijn lever. En van dit soort scenario’s zijn er vele te bedenken.

      Door deze gehele brij van ambiguïteit heb ik nooit de stap genomen tot donorregistratie, waar ik nu verplicht wordt om een keus te maken met alle gevolgen van dien als menig een hierboven zijn zin krijgt.
      Want als ik liever weiger om bijvoorbeeld uit te kunnen sluiten dat een verkeerd leven gerekt wordt zou ik geen organen mogen ontvangen en/of de commerciële verzekeringsmaatschappijen zouden mij beboeten met een hogere premie o.i.d..
      Of ik stem wel in met het donorschap en loop het risico dat jouw bloedgroep/organen wel heel goed uitkomen op dat moment en er inderdaad te vlot wordt beweerd dat er geen redden meer aan is.
      Deze verhalen suizen ook rond, of dat nu een gerucht of feit is kan ik niet bevestigen.

      Waar er eerst al genoeg redenen waren tot twijfel zijn er nu nog meer bijgekomen, hoe wordt mijn keuze geïnterpreteerd door de gene met inzage. Met welk doel kan/mag het allemaal ingezien worden, zal het toegelaten worden dat verzekeringen mensen ‘veroordelen’ op hun keuze, wie mogen er allemaal mijn voorkeur inzien etc, etc.

      Deze wet hoeft er wat mij betreft niet doorheen te komen in de Eerste Kamer.
      Een veel te invasieve maatregel in tijden wanneer men al met argusogen kijkt richting de politiek zowel op nationaal als Europees niveau.

  10. Ik vind dat de wet op verplicht donorschap gepaard móét gaan met de wet dat mensen die het perse niet willen zijn totaal geen recht hebben op ontvangst van organen of bloedtransfusies indien nodig. En dat je er alleen recht op kan krijgen wanneer je na weigering van het donorschap minstens 7,5 jaren lang toch weer donor bent geworden. Dus niet op je sterfbed even snel toch het donorschap ondertekenen. Maar gewoon even lekker consequent doodgaan in je eentje en vrolijk het heelal in fladderen met je egoïstische en principiële zieltje. Daarbij heb ik begrepen dat mensen van een bepaalde religie geen donor mogen zijn maar er wel gebruik van maken…

    • Dat is precies waar ik bang voor ben, een overheid die de burger wilt dwingen donor te worden. Ik hoop dat de 1e kamer het voorstel afschiet. Ik ben jaren vrijwillig donor en dat wil ik blijven, geen gedwongen donor zoals D66 het wil.

    • Over ultiem egoïsme gesproken: Iemand die een orgaan nodig heeft, wil eigenlijk dat er iemand voor hem of haar dood gaat, zodat hij of zij tenminste kan leven. Mijn organen zijn aan mij om te geven, niet aan de overheid om het via slinkse formuleringen op te eisen. Het druist in tegen ons grondwet Artikel 11 Lichamelijke integriteit, en de wet is een schending van de rechten van de mens. Worden er straks mensen hersendood gemaakt als er iemand van de politieke of economische elite een orgaantje nodig heeft? Dan is het wel even dikke pech voor de burger als de overheid haar DNA databank gaat vergelijken met de noden van het besturen van de Staat, en organen gaat oogsten om haar belangen en voortbestaan zeker te stellen.

  11. Mooi verwoord en ook een kritischer geluid, maar wat ik me nog gewoon even afvraag. In meerdere berichten staat aangegeven dat familie nog steeds de vraag wordt voorgelegd.. in die zin veranderd er dan niet veel voor familie/nabestaanden? Als zij nog steeds ”het laatste woord” hebben? Op andere manieren veranderd er wel veel natuurlijk maar even vanuit dat point of view. Zonder voor of tegen te zijn.

  12. Mijn vrouw en ik waren aanwezig bij het overlijden van mijn vader en haar vader. Zij stierven kort na onze komst, ik ben er van overtuigd dat zij daar – weliswaar buiten bewustzijn – op hebben gewacht. Dit ultieme en vooral intieme moment van afscheid word je ontnomen bij orgaandonatie. De mens sterft daar ook niet maar wordt gedood op de operatietafel. Ik begrijp het belang van orgaandonatie maar vind dat de Staat daar niets, maar dan ook helemaal niets over te zeggen heeft. En inderdaad, gisterenavond meteen op http://www.donorregistratie.nl aangegeven dat de beslissing is aan mijn vrouw en kinderen. Ik zal niet de enige zijn.

  13. Het is een mooi verhaal en goed beschreven. Het leed van de nabestaanden van de donor is niet te bevatten, maar zou de nieuwe wet niet bedoeld zijn voor al die mensen die er nooit toe gekomen zijn om zich te laten registreren? En de keuze overlaten aan de nabestaanden? Ik wens iedereen toe, donoren en ontvangers dat ze niet in deze situatie terecht komen, maar mocht dat wel het geval zijn, dat ze dan in handen komen van een arts die beide zijden kent en belicht.

  14. Zelf geloof ik meer in een systeem van vrijwillige deelname. Dus als je tijdig jezelf als potentiële donor aanmeld kom je ook eerder in aanmerking als je zelf een orgaan nodig hebt. Bestaande patiënten op de wachtlijst die doen gewoon automatisch mee natuurlijk.

    Natuurlijk zal ieder systeem zijn keerzijde hebben, dus ook deze. Maar persoonlijk denk ik dat vrijwilligheid een groot goed is en dat het mensen kan stimuleren die al voor zijn, ook daadwerkelijk de stap te laten maken en dit te registreren.

  15. Als ontvanger een orgaan accepteren in de wetenschap dat de gever dat wellicht geen expliciet ‘ja’ heeft gezegd tegen donatie, getuigt van een grover egoïsme dan iedere andere positie in de hele discussie. Onverkort zeg je feitelijk: ‘als ik maar leef, de rest is bijzaak’.

    • Stel, u ligt in het ziekenhuis in kritieke toestand te wachten op een nieuw hart, en de arts komt u vertellen: “wij hebben een nieuw hart voor u, echter de donor heeft niet expliciet ja gezegd”. Moet ik dan geloven dat u dan zegt: “oh maar dan hoef ik hem niet, ik sterf liever?”. Met deze wet wordt niemand gedwongen, blijft zelfbeschikking geborgd, en hebben nabestaanden altijd nog een stem. Het netto resultaat is het redden van meer levens, waar een mens -en een arts in het bijzonder- alleen maar vóór kan zijn.

  16. Geen donor geen bloedtransfusie nou toe maar ,ik wil zo absoluut geen donor zijn en laat me niet op die manier onder druk zetten door lieden zoals jij. Ik geef wel bloed krijg ik nu dan ook geen bloedtransfusie.? Over egoïstische zieltjes gesproken ……Wel eens nagedacht waarom mensen zo treuzelen? Er is namelijk geen enkel vertrouwen meer in wat dan ook.Zorgverzekeraars die mensen zien als objecten en goud geld verdienen.Frauderende artsen en overheden en daar moet ik dan op vertrouwen en er van uit gaan dat mijn organen niet verhandeld worden ? Niet alleen een feit in bepaalde obscure landen maar ook in zogenaamd “beschaafde”westerse landen als Amerika gebeurt dit al in de praktijk vaker dan je denkt.Ook willen artsen nogal eens organen gebruiken voor experimenten om er zelf naam en faam mee te vergaren. Dan is iemand al snel hersendood .De discussie is alleen al tekenend . In een goede veilige maatschappij zou die er gewoon niet zijn. Een glijdende schaal….

  17. Ik zat begin december 1998 in een kroeg naast een man die ik vaag kende van vroeger.
    Samen met een glas water sloeg hij een hand pillen achterover.
    Op mijn vraag wat hem mankeerde antwoordde hij dat hij een hart transplantatie had ondergaan.
    Mijn reactie was “oh, wat leuk” waarop hij mij aankeek en zij “jij bent de eerste die dat zegt, het was geen pretje maar het is inderdaad leuk. Anders was ik nu dood geweest”
    De volgende dag heb ik mij bij het donorregister ingeschreven, vandaar dat ik de exacte datum van dat voorval nog terug kan halen.
    Natuurlijk hoop ik lang te leven, maar zou het niet grappig zijn als er ergens in Nederland, na mijn overlijden, iemand in een kroeg ook zijn leven nog eens volkomen anoniem kan vieren met een “oh, wat leuk”

  18. Indrukwekkend verhaal, maar ook ik vraag me inderdaad af wat u in de nieuwe situatie in de weg staat om nog steeds dat gesprek aan te gaan, ongeacht de registratie in het donorregister.

    Verder vind ik deze nieuwe situatie ook onwenselijk en speel ik inderdaad met de gedachte om mijn “Ja” om te zetten in een “Nee”. Ik vind deze manier van beschikken over de lichamen van mensen verkeerd, hoe goed de bedoelingen ook mogen zijn. Het middel is erger dan de kwaal.

    • Maar dan ontzegt u nu, terwijl u dat eerst niet deed iemand anders te leven. En dat alleen door de politiek? Wie wordt er dan eigenlijk een hak gezet?

  19. Rob en Denise, jullie reacties geven *precies* aan wat er zo eng en gevaarlijk is aan deze nieuwe wet. Egoïstische mensen zoals jullie gaan nu discrimineren op basis van een vinkje in een database. En dit zonder ook maar enig idee te hebben over het waarom achter deze legitieme keuze.

    Jullie zouden je moeten schamen dat je dit denkt, laat staan dat jullie het ook nog echt opschrijven.

    • Flauwekul. Iedereen krijgt een brief in huis met een uitleg en de mogelijke keuzes. Als je niet reageert krijg je nog een keer zo’n brief. Wie nog steeds niet reageert wordt inderdaad automatisch donor, maar als je dan werkelijk zo principieel tegen bent heb je al een hoop kansen verspeeld. Tot slot hebben de nabestaanden het laatste woord. Ook als je zelf “geen bezwaar” had maar je nabestaanden wel degelijk gaat de hele orgaantransplantatie niet door. Er is daarom geen enkel rationeel argument tegen orgaandonatie in te brengen, behalve dan de emotie van nabestaanden. Die overigens nog rijker in aantal worden als daarna ook degenen op de orgaan-wachtlijsten het loodje leggen. In het buitenland werkt dit systeem al decennia, maar in Nederland moeten we er ineens weer enorm spastisch over doen…

      • Peter, niemand, maar dan ook niemand, heeft het recht om zich de organen van een overleden persoon toe te eigenen. Mensen die vrijwillig donor zijn; ik heb er alle respect voor, maar als je hier voor gekozen hebt, geeft dit je niet het recht om je moreel superieur te voelen. Ik kan me voor stellen dat mensen willens en wetens zich niet als donor laten registreren om hun familie in een eventueel noodlottig geval voor een hartverscheurende keuze te stellen. Ik begrijp dat mensen die een donororgaan nodig hebben er door hun situatie anders over kunnen denken, maar dit is nog geen reden om zo maar ineens alle rechten van een ander te negeren. Mijn lichaam is privé, ook na mijn dood, en dat wil ik niet hoeven te bekrachtigen door iets aan te vinken op een website. Maar als jij zoiets spastisch vindt, denk ik dat je geen respect voor iemands anders zijn gevoelens hebt. En ik vind dat in dit geval de gevoelens van iedereen zouden moet worden meegewogen, wat door dit wetsvoorstel in één klap van tafel zou worden geveegd. Ik zou niet raar opzien als dit wetsvoorstel alsnog in de Eerste Kamer zou sneuvelen, dit zou mij veel voldoening geven.

      • Nee, dat is geen flauwekul.

        Ik ben gezond, en daar ben ik blij mee. Ongeregistreerd en dat vind ik eigenlijk wel best zo. Mocht ik hersendood raken en mijn familie zegt, sloop maar voor onderdelen, dan mag dat, tenminste, in de huidige situatie. Maar als deze wet wordt aangenomen door de eerste kamer (die de tweede kamer “maar lastig” vindt, heel gek) en ik MOET me registreren dan ZAL ik dat ook maar doen. Als weigeraar natuurlijk.

        Puur uit principe dat de overheid hier met z’n tengels af moet blijven. Kinnesinne? Je kan me ook gewoon met rust laten in plaats van weer eens hopeloos te betweteren. Wat dat betreft is jouw redenering “dan had je maar…” net zoiets als het omdraaien van onschuldig tot het tegendeel bewezen: Nu MOET iedereen zich drukmaken om dat stokpaardje van pia-van-de-deezesenzestig, en als je dat niet doet, dan ben je te laat en sliep uit. Fijn is dat. Daar ga ik niet in mee.

        En ja, ik zou me nog steeds uit principe als weigeraar laten registreren zelfs al zou mij dat alle recht op donororganen onomkeerbaar ontzeggen. Dit is gewoon de zoveelste ondergraving van de rechtsstaat en nu wordt ik gedwongen daaraan mee te werken. Nou, dachetniet. Oprotten.

        Dus okee. Deze wet wilde meer donors winnen, door ze te zachtjesaan te dwingen. Jullie je zin, hier mijn antwoord. En daarom is het antwoord neen.

    • Lance, zou je 1 voorbeeld kunnen geven waarom iemand? En om Rob en Denise egoïstisch te noemen, lijkt me het tegenovergestelde.

      Als geregistreerde donor ben ik namelijk ook bang dat mijn organen eventueel naar iemand gaan die zelf zijn organen niet zou willen afstaan bij overlijden. Ben benieuwd of je een goed voorbeeld kan geven, want ik kan me er géén een voorstellen op dit moment.

  20. Zeker een stuk prachtig geschreven over het leed van donoren. Onderbelicht vindt ik het leed wat ik persoonlijk, als hydronefrose geboren nierpatient, heb meegemaakt en de vreugde en levenslust die je ervaart als je een donororgaan hebt mogen ontvangen. 23 jaar lang heb ik op de dood en leed van een ander geleefd. Ik heb doorgeleefd voor de donor. Dat is de mooie kant van donatie, die zal in campagnes veel beter belicht dienen te worden.

  21. Ook in dit blog voert emotie de boventoon, maar soit. Het is goed om ook de andere kant te horen: het grote leed van naasten die hun dierbare verliezen. Maar de auteur kan mij niet van de vermeende ‘kilheid’ van dit systeem overtuigen. Waarom is de ‘geen bezwaar’-optie killer dan de ‘ik-laat-niets-weten’-optie die de meerderheid van onze burgers tot nog toe onbewust heeft gekozen? Natuurlijk kan het voor pijnlijke situaties zorgen als straks de organen worden uitgenomen van een ‘geen bezwaar’-patiënt. Maar ten eerste had de patiënt die zelf kunnen voorkomen door een andere registratie te kiezen en ten tweede is het de vraag of het leed van deze ‘verminking’ van een stervende opweegt tegen het nieuw levensperspectief van een andere lijdende of stervende. Daarbij komt dat het veel pijnlijke beslissingen van nabestaanden in het stervensproces voorkomt, omdat de keuze immers al bepaald is.

    • Ik heb mezelf jaren geleden laten registreren als nietdonor. Als ik dit niet gedaan had zou ik het nu alsnog doen. Pia Dijkstra heeft niets met mijn lichaam te maken. Mijn lichaam behoort mij toe en niemand anders. Wat is hersendood? Dit is een willekeurige beslissing van de arts die dit constateert, en wat zei prins Bernhard nog maar? “Het vlees is zwak”. Bij mij gaat alles netjes mee de grond in. Daar heb ik meerdere redenen voor. Het is ook mogelijk om bij leven al bepaalde onderdelen te doneren. Het staat Pia Dijkstra vrij om alvast te beginnen met uitwinkelen.

  22. Ik ben geen specialist, en ik voel bij mij zelf een openhartige, menselijke, nederige betrokkenheid bij de patiënten, als mens en medicus die u heeft.
    En dit staat haaks op wat de leken in de Tweede Kamer besloten hebben.
    Zo zijn er veel zaken waar men ‘daar’ helemaal niet over zou mogen beslissen.
    Een klein detail over u geschreven betoog, ik snapte de ‘kristellen bol’ niet.
    Het kan een nieuw woord zijn, maar dan lig ik achter, bedankt voor de kundige voortreffelijke uiteenzetting.

  23. Is het heden ten dage niet een beetje egoïstisch om geen donor te zijn ?

    het is duidelijk dat de “nee” kiezers daar duidelijk voor kiezen en ook de moeite willen nemen om ook dat te laten registreren,
    maar een zeer groot deel wordt nu geforceerd om er over na te denken, en een deel zal het alsnog niet uitmaken, en dat is juist beter.
    andersom zal het nooit werken, helaas, men is gewoon te laks om de moeite te nemen om potentieel iemands leven te redden.

    Het zou juist jammer zijn dat de familie van een stervende, bevangen door hevige emoties, kiezen om niet op te geven als donor, terwijl het familielid dit misschien wel aangegeven heeft, je moet als familie die keuze juist respecteren, en je niet laten leiden door emoties en fabel verhalen.

    En of “nee”donoren ook niet in aanmerking zouden mogen komen voor donor lichaamsdelen, als dat hun leven zouden redden ?
    dit is het volgende dilemma, en dat is iets wat je zelf ook moet meewegen als je voor “nee” kiest, want hoe huichelachtig is het om “nee” op te geven en toch een donor nier, huid of zelfs een Hart te krijgen ?

    Ik heb mijn nier aan mijn moeder gedoneerd, en zij leeft nog lang en gelukkig, zelfs dat het mij 3 jaar aan problemen heeft gegeven door medische problemen, maar ik ben nog steeds blij dat ik het gedaan heb !
    Ik schaam me een beetje dat in deze moderne wereld we op dat gebied nog steeds geleid worden door verhaaltjes en onwetendheid, en dat daardoor jaarlijks vele mensen overlijden, moeders, vaders, zoons en dochters !

    • Nog een kanttekening,

      Ik denk dat ook hierbij de zorg verzekeraars bij betrokken moeten worden, ik heb met mijn actie de zorgverzekering van mijn moeder, jaarlijks vele tienduizenden euro’s, bespaard.
      maar het “geintje” van mijn nier donatie heeft mij wel meer dan € 800,- gekost die haar zorg verzekeraar weigert terug te betalen !

      De zorg verzekeraars gaan hier duidelijk vele miljoenen mee besparen “verdienen”, en dat moet ook meegenomen worden bij het creëren van de wet !

  24. Na de stemming in de 2e Kamer gisteren heb ik mij meteen maar laten registreren als een ‘weigeraar’. Schijnbaar is dat nodig om de onaantastbaarheid van mijn lichaam af te dwingen. Dat laat mij nog steeds de ruimte om mijn organen te doneren maar ik ben nu in ieder geval zeker dat mijn lichaam niet zal dienen als louter een verzameling van reserve-onderdelen. Mijn organen zijn voor mij om te doneren, niet voor anderen om te nemen! En voor diegenen die de weigeraars nu richting de ‘marge’ van het bestaan wensen; na een 12 tal infarcten gaf mijn cardioloog mij kortgeleden aan dat een harttransplantatie weleens de volgende noodzakelijke stap zou kunnen zijn. Dat heb ik toen geweigerd en dat zal ik blijven weigeren. Ik zal niet oud worden maar ik heb desalniettemin een meer dan geweldig leven. Doodgaan is part of the deal…. leef er naar!

  25. Mijn lichaam is van mij en ik maak zelf uit wat ik er mee wil doen, dat is liberaal. Maar de Neo liberaal vind dat na de dood je lichaam van de staat is als je daar geen bezwaar tegen hebt gemaakt, dat is de wereld op zijn kop. Ik vind dit zeer to the point geschreven, orgaan donatie moet je niet afdwingen niet bij nabestaande en niet bij potentiele donoren. Het moet een bewuste keuze zijn om na het levenseinde het leven van andere te willen oprekken. De staat als orgaan oogster, hoe eng kun je het je voorstellen.

  26. Het zou verstandig zijn om naar het grotere plaatje rond het kille systeem te kijken. Op dezelfde dag dat deze onzalig wet er doorheen geperst wordt, wordt ook bekend gemaakt dat verzekeraars inzage krijgen in alle medische dossiers. Iets waarvan de overheid ons verzekerde dat het nooit zou gebeuren. Maar de lobby is sterk, en het vooruitzicht op ‘lagere kosten’ en ‘efficiëntie’ doet vele politici smelten.

    De glijdende schaal is ingezet. Verzekeraars worden met regelmaat betrapt op onverantwoord en zelfs medogenloos gedrag. Hoe groot is de kans dat verzekeraars straks invloed zullen uitoefenen op behandelaars wanneer de patiënt toevallig beschikt over zeldzame en veelgevraagde organen? Hoe groot is de kans dat verzekeraars zullen aansturen op een ‘snelle dood’ als dit ten gunste komt van hun winstmarge? Bent u er zeker van dat dit nooit zal gebeuren? Net zo zeker als dat verzekeraars nooit inzage zouden krijgen in het EPD? Ik zie ze er voor aan.

  27. Aan deze medische mogelijkheid zitten ongewoon veel ethische kanten. Het treft te vernemen dat de Kamerleden hiervoor, ieder voor zich, hun stem hebben uitgebracht, niet partij-gebonden.
    Het lijkt voor velen zo vanzelf sprekend om donor te zijn of het verlangen naar een transplantatie te hebben. Niet-donor zijn zou egoistisch zijn.
    We vernemen de succes-stories, maar er zijn ook veel schaduwkanten. Over beide kanten van de zaak dient diep te worden nagedacht : wil ik een orgaan geven en wil ik eventueel een orgaan ontvangen?

    Afwegingen uit het verleden of voor de nabije toekomst verdienen elk respect wat mogelijk is, ook al kun je deze soms moeilijk invoelen. Het gaat altijd gepaard met heel veel emoties.
    Wat altijd blijft is het perspectief van de eindigheid, vroeger of later.

    Om een weloverwogen besluit te (gaan ) nemen en al dan niet actie te ondernemen , kan op dit moment informatie van de Stichting Bezinning Orgaandonatie nieuw licht werpen op minder bekende aspecten.

    Als deze wet aangenomen gaat worden heeft de overheid een belangrijke taak om hierover voorlichting te geven die zoveel mogelijk aspecten belicht ,ook de schaduwkanten; zowel gezien vanuit de donor en zijn naasten, als vanuit de ontvanger en zijn naasten.
    Dat kan niet alleen aan ‘de markt ‘ worden overgelaten.
    Professionals zullen deze kennis als bagage moeten beheersen voor gesprekken hierover.

    Naast de ethische kanten van deze behandelmogelijkheid staat nog een ander aspect, wat niet populair is , maar wat ik toch wil noemen: de financiele kant. Hoe kostbaar is me niet geheel bekend, maar behoorlijk.
    Het doet me pijn te zien wat de verschuiving met budgetten al te weeg brengt in de 1e lijn en verpleeghuiszorg.

    Addy Camper

  28. Ik ben een man van 54 jaar en heb mijn eerste en enige codicil op mijn 18e ondertekend toen ik de dienst in ging als dienstplichtig militair. Ik heb het er later natuurlijk met mijn vrouw over gehad, zij is ook donor, en ook met mijn zoon die inmiddels 16 jaar is en gelukkig kerngezond. Ook hij heeft er al over nagedacht en zal zich hoogstwaarschijnlijk NIET als niet-donor laten registreren.

    Ik begrijp alle emotie in deze discussie, maar levens redden met een orgaan is toch wel het mooiste wat je met je (bijna dode) lichaam kunt doen. Jij beschikt zelf vooraf. Denk er maar eens een keer goed over na.
    Mensen die een orgaan hebben ontvangen van een donor zijn de wereld te rijk en de emoties zijn heftig als een orgaanontvanger met de nabestaande(n) praat van de orgaandonor. Waar wel emoties van dankbaarheid, beide kanten op.

    Ik ben en blijf donor zolang ze iets van mij kunnen gebruiken totdat ik waarschijnlijk te oude organen heb, maar ik loop ook al jaren met de gedachten in mijn hoofd om mijn organen alleen af te staan aan andere orgaan donoren. Ik kan dáár helaas niet voor kiezen.
    En inderdaad, je staat straks te boek als orgaandonor weigeraar en dat vinden mogelijk een hoop mensen niet prettig, maar is dat niet meer omdat men bang is om hier op aangesproken te worden…..op het moment dat je zelf een orgaan nodig hebt om door te leven?

    Ik ben geen D66 vriend, maar ik vind dat we meer mensen die doodziek zijn een kans op verder leven moeten gunnen. In dat opzicht is het m.i een goede stap vooruit.

    Evengoed een mooi en begrijpelijk geschreven stuk, Erwin.

  29. Bijzonder om te lezen dat het mensen “veel voldoening zou geven” als dit wetsvoorstel alsnog in de eerste kamer zou sneuvelen. In feite zeg je dan: het zou mij meer voldoening geven dat gezonde organen gecremeerd worden dan dat er mensenlevens mee gered zouden worden. Ga maar lekker dood. En dan worden de ontvangende partijen hier ook nog ultiem egoistisch genoemd… Tssss…Wat een wereld…

  30. Dit artikel en alle reacties lezende denk ik het volgende:

    Het vraagstuk omtrent orgaandonatie heeft (evenals de zwarte pieten en asielzoeker-discussies) een direct polariserende werking. Mensen zijn van nature snel in staat een mening te vormen over het vraagstuk op basis van onze intuïtie en daarmee (ver)oordelen we ook over mensen die daar van afwijken.

    Meerdele malen heb ik gelezen dat mensen donor willen zijn uit empathische overwegingen voor hun medemensen, wat gegeven de technische mogelijkheden een morele overweging is.

    aan de andere kant las ik bij sommige van deze mensen dezelfde veroordeling van weigeraars/twijfelaars die het lot in handen van de nabestaanden willen leggen als laks en egoïstisch.

    Mensen die willen weigeren kunnen hier hun eigen morele overwegingen voor hebben, zoals ikzelf omdat ik geloof in een pankosmische wet die dicteerd dat er een tijd is van komen en gaan. ik denk dat we als mensen steeds meer geneigd zijn te denken dat we de natuur de baas zijn. niets is echter minder waar. als we sterven dienen onze overblijfselen van nature al tot energiebronnen, zij het voor andere levensvormen zoals flora en micro-organismen ( het rottingsproces is niets meer dan dat). als dat de manier is zoals het bedoelt is zou ik zo willen gaan. De duurzaamheid van de natuur die wij als mensheid nodig gaan hebben om voort te kunnen bestaan staat immers toch al enorm onder druk door ons als mensen. Daarom investeer ik de energie van mijn overblijfelen liever direct in deze duurzaamheid dan in de duurzaamheid van de mens.

    Aan de andere kant heb ik onwijs veel respect voor de mensen die uit empathische overwegingen kiezen om andere mensen te helpen, en heb ik tevens te doen met mensen die te lijden hebben in afwachting van een ander orgaan. Mijn persoonlijke prioriteit ligt echter elders door mijn bovengenoemde argument. Ben ik dan nog steeds laks en egoïstisch?

    Tevens heb ik ook gelezen dat weigeraars het de politici en sympathisanten van deze wet kwalijk nemen kil en zakelijk te zijn en aan het de-humaniseren zijn. Ik denk ook dat dat niet klopt. Het hele vraagstuk betreft het leven en dood van mensen. Wellicht zou de overweging van deze wet echter nog een keer extreem goed overwogen moeten worden door mensen die in staat zijn hun morele bril kritisch onder de loep te nemen. Ongeacht de uitkomst denk ik dat we teveel polariseren en te weinig empathisch door de bril van de ander durven te kijken.

    • Lees ik dit goed?
      “Ik investeer de energie van mijn organen liever in de duurzaamheid van de natuur”
      “Ben ik nu nog steeds laks en egoïstisch?”

  31. Er is geen enkel rationeel argument tegen orgaandonatie te bedenken, afgezien van emotionele nabestaanden. Het is zonder meer heel treurig, maar die emoties doen er even niet toe als er elders een leven gered kan worden.

  32. Wat een sneu stelletje donoren heeft hier gereageerd. Ik ben al 45 jaar als donor geregistreerd. Maar ik heb er nog nooit over nagedacht in welk lichaam (of welke lichamen) mijn organen terecht zou mogen komen zo het zover kwam. Ik lees hier sneue opmerkingen dat iemand alleen zou willen dat het in lichamen van “mede-donoren” terecht komt. Zijn er nog anderen die alleen willen dat organen in een man of een vrouw of een blanke of een christen of niet in een moslim of …….? Je maakt bewust een keus om je organen ter beschikking te stellen, ongeacht waar ze terecht komen! Zodra je er voorwaarden aan wilt stellen doe je het op verkeerde gronden.”Je wilt er iets voor terug hebben”. Zo zou het niet moeten zijn.
    In mijn ogen is deze wet ethisch niet verantwoord. Je maakt een bewuste keuze om delen van je eigen lijf weg te geven. Ik vind het hoogst kwalijk dat er aangenomen wordt dat dit de enig juiste keuze is en dus min of meer een verplichting omdat de keuze voor je gemaakt wordt.

  33. Een voorbeeld op basis van wat er te lezen is in veel reacties: Een overweging van een weigeraars zou kunnen zijn: mijn lichaam is niet gezond, mijn organen zijn niet geschikt.
    Hij / zij registreert zich als weigeraar en weet dat er wellicht een kans is dat hij / zij een orgaan of bloed nodig heeft van een donor.
    Dat is beschikbaar, maar toch ook niet, want de donor heeft bepaald dat deze niet beschikbaar zijn voor weigeraars.
    Als je leukemie hebt, wil je niet doneren, wel graag ontvangen.
    (Als voorbeeld en gewoon even ter spiegeling)

    Overigens verbied de overheid op alle andere vlakken van de samenleving dat aanbieders van diensten gebruik te maken van het nu besloten systeem, ‘we doen het gewoon tenzij’…
    Dat maakt het besluit niet consequent.

  34. Makkelijke oplossing: elke keer als je een nieuw paspoort/id-kaart haalt, verplicht aangeven aan de balie vd gemeente: ja of nee. (Of ja/nee/famie bepaalt)
    Uiteraard met digid en website op elk moment online aan te passen.

    Veel meer “passieven” zullen dan “ja” registreren. Veel makkelijker uit te leggen aan familie dat het de wens van patient was. Meer acceptatie en meer organen…

  35. Een duidelijk stuk Erwin, ik heb de reactie’s gelezen.
    Wat voor mij een belangrijk punt is, met dit wetsvoorstel word orgaandonatie bespreekbaar gemaakt. Er zal over gepraat gaan worden wanneer de envelop op de deurmat valt.
    Is het Ja Nee of geen bezwaar en laat je de keus aan je nabestaanden. Wat wil je als mens. Praat daarover met de mensen die je lief zijn. Zij weten wat je wil en wat je niet wil. Op het heftige verdrietige moment van keuze komt er niet nog een moeilijk moment bij want je nabestaanden weten dan van jou wat je wil….Ja of Nee.
    Daarom maak je keus bewust en zadel je nabestaanden niet op met nog een moeilijk moment.

  36. Het nut van donatie staat hier niet ter discussie maar de manier waarop je donor wordt. Zelf ben ik nu donor maar alleen al het feit dat de staat mij ziet als een zak organen waar ze alvast beslag op heeft gelegd staat mij erg tegen. Ik, en alleen ik, of anders mijn familie, gaan daar over. De staat heeft daar niets mee te maken. Ik wacht even af wat de Eerste Kamer gaat doen maar als het er daar ook wordt aangenomen denk ik dat ik me uitschrijf.
    Verder moet ik nog zien wat er gebeurt als iemand niets gedaan heeft en dus donor is maar de familie het weigert als het moment daar is. Gaat een wachtende ontvanger die familie of de arts of het ziekenhuis aanklagen omdat hem een orgaan onthouden wordt ? Dit zijn heel vreemde discussies waar je dan in terecht komt.

    • //Het nut van donatie staat hier niet ter discussie maar de manier waarop je donor wordt.//

      Inderdaad, maar veel van de slaven denken dat zij hun meester toestemming kunnen geven om te beslissen over het levende of dode lichaam andere van mensen.
      Zij denken dat mensen geen eigenaar van zichzelf zijn maar van de staat.

      Ik las ooit eens:
      Slechte boeren houden dieren en verbouwen groenten.
      Goede boeren houden mensen

      Volgens mij stond het in het boek; The handbook of human ownerschip, a manuel for new taxfarmers

  37. Misschien moet er ook meer duidelijkheid komen hoe een orgaandonatie in zijn werk gaat. Wat gebeurt er precies met je en op welke momenten? Nu krijg ik een beetje de indruk dat je halfdood in coma al gedemonteerd wordt. Buiten dat om, de overheid is voor veel burgers een onbetrouwbare partij om zaken mee te doen. Wetten ten nadele van de burger worden er snel in achterkamertjes doorheen gejast en wetten ten voordele van de burger kosten jaren waarbij de overheid dubbel neemt van wat ze dan eindelijk geven.
    En het punt van de zorgverzekeraars. Ook geen “in marmer gegrift” instituut. Je krijgt ieder jaar minder voor meer geld. Ik denk dat de overheid en de verzeraars eerst aan hun betrouwbaarheid zullen moeten werken eer dat ze dergelijke zaken kunnen eisen.
    Daarbij zou het mogelijk moeten zijn bij je ja of nee een commentaar bij te voegen. Waarom je iets niet of wel wil. Of dat je uitzonderingen wil. Bv dat je je aangezicht en armen/handen wilt houden voor als je in de kist ligt.

  38. goed verwoord ..ik ben tegen donorregistratie heb dat aangegeven ..heb het op een andere manier meegemaakt nu tien maanden geleden mijn man heeft tijdens een busrit [reed op een bus met handicaptevervoer]een anurysma in de buik gekregen gebeurde om half vier in de middag is om zes uur overleden heb mijn man niet meer kunnen spreken ongelofelijk drie uur gezond van huis en om zes uur is hij er niet meer …rond half zeven komt de dokter je man had een donorcodicil maar organen kunnen we niet meer nemen dus nemen we nu zijn ogen en huid ..was er niet mee eens en zei gebeurt niet .de dokter zei ..we nemen het wel is gerechtelijk dus doen wij dat ..na heel veel gepraat dreigen.. met rechter met gerecht van dokters kant en gebeld naar de rechter is het uiteindelijk niet door gegaan ONMENSELIJK OP DE MANIER HOE DIT IS GEGAAN .heb het met de huisarts over gehad hoe vreselijk dit is gegaan ..ik ben geen donor en mijn kinderen ook niet .

    • Afgezien van de wijze waarop dit proces zich heeft afgespeeld. Uw man wilde donor zijn. U heeft dat tegen gehouden. Tegen zijn wens in. Dat is nogal wat.
      Overigens klinkt de zinsnede: ‘ organen kunnen we niet meer nemen DUS nemen we zijn ogen en huid’ mij erg vreemd in de oren. Huid en delen van het oog zijn onderwerp van de toestemming die een donor geeft.

  39. Naar mijn idee is het louter een kwestie van niet zo behept zijn met je ego en denken aan het leven na jou. Je meet jezelf een groteske status aan door te willen bepalen wie wèl en wie niet door jouw organen verder mag leven. En jezelf als weigeraar laten registreren uit protest tegen de kille manier waarop je door het nieuwe systeem wordt behandelt, lijkt me eerder een daad van een zuurpruim dan een intelligente en weloverwogen keuze. Ego….Ego……….Ego.!! Mag het ietsje minder ego en ietsje meer donororganen? Dank u!

  40. De eerste schreden worden gezet in het te vrezen proces, dat de staat zich meester maakt van mijn lijf. Mijn geld is al aan de beurt geweest. De wijze waarop ik me zal vervoeren. Hoe ik mijn huis wens te verlichten. Waar ik nog een sigaar op mag steken. Het wordt steeds erger en het eind is in de verste verte niet in zicht. Het onderhavige wetsvoorstel is voorlopig het summum van staatsdwang en disrespect voor de mens. Het feit dat iets dergelijks door het parlement gejaagd kan worden is angstaanjagend. De democraten van 1966 blijken de anti-democraten van nu.

  41. De hele bizarre misvatting hier is dat iemand wiens organen niet gezond zijn automagisch RECHT heeft op de organen van iemand anders, die toevallig – naar men verwacht – stervende is. En zo werkt het dus principieel NIET. Er is niet zoiets als een automatisch recht op een stuk van andermans lichaam, wat op magische wijze ontstaat zodra jouw eigen lichaam niet naar behoren functioneert. Dat is aan de stervende (of diens familie) om te geven, niet aan de staat of een behandelend arts om naar eigen goeddunken te nemen.
    Dit is gewoon basaal respect voor iemands lichamelijke integriteit en zelfbeschikkingsrecht. Mensen zijn geen zak organen waar je zonder expliciete toestemming vooraf maar op een operatietafel naar believen uit kunt graaien wat je uitkomt. Klaar, met een hele dikke punt. Deze wet is een gedrocht.

  42. Het verbaast mij geenszins dat een wetsvoorstel als dit uitgerekend van de op een vergaande juridisering
    van vrijwel elk maatschappelijk vlak geobsedeerde partij D’66 komt. Een partij, zo zelfingenomen met haar moreel verheven gelijk in ethische kwestie’s dat het grenst aan obsceniteit. Met dit wetsvoorstel ligt de weg
    naar een kafkaeske, ongebreidelde staatsmacht weer wat verder open; een politieke trend die zich zowel op nationaal als europees niveau al enkele decennia sluipend maar onmiskenbaar manifesteert.
    De aantasting van de persoonlijke integriteit t.g.v. de macht van de staat heeft steeds verdergaande vormen aangenomen en een,letterlijke, inbreuk op het sterven en de bijzondere intimiteit hiervan maakt de mens,ontdaan van decorum en iedere laatste vorm van verweer,tot wat hij voor overheid en verzekeraar
    werkelijk is: een BSN-nummer.
    Dat ik mij moet laten registreren om hieraan te kunnen ontkomen is een gotspe;het is als de verdachte die
    zelf zijn onschuld moet aantonen door de bewijslast om te keren.
    De maakbaarheid van het leven en het rekken ervan zijn mij vreemd,en dat geldt zeker wanneer ik de woorden ‘verplicht’ en ‘bespreekbaar’ lees zoals hierboven in de reacties.” Spreek voor uzelf” zou ik hen willen toevoegen en laat die zalvende toon achterwege wanneer u anderen de maat neemt die zichzelf
    de vrijheid gunnen om hierover geen discussie te willen voeren of uberhaupt na te willen denken..
    Met de chronische ziektes die ik al jaren heb kan ik leven,en als de tijd daar is dan is het ,op een door mij gekozen wijze voorbij . En ja,dat ik daarbij geen stoffelijke resten aan een ander wil schenken is voor mij op geen enkele morele ,ethische of juridische grond ook maar een seconde het overwegen waard.

    All is stardust.

  43. Dit stuk geeft aan wat een van de problemen is, namelijk dat nabestaanden het laatste woord hebben. Als ik mij als donor heb laten registreren, wordt alsnog mijn nabestaanden om toestemming gevraagd. Nabestaanden hebben op zo’n moment iets anders aan hun hoofd en zeggen over het algemeen ‘nee’. De artsen laten het dan maar bij en laten op die manier veel donoren onbenut.

    Als de keuze van mijn nabestaanden mijn eigen keuze teniet kan doen, dan heeft zo’n donorregister, wet of geen wet, geen enkele zin.

  44. Ik heb mijzelf als donor geregistreerd in 1988..18 was ik maar ik was mij ervan bewust dat na mijn dood anderen wellicht geholpen konden worden. Als dit doorzet weet ik niet of ik nog wel donor wil zijn…je kan het nl niet opdringen of ervan uit gaan dat iemand zijn of haar organen beschikbaar stelt. Als je dat niet wilt of als de familie dat niet wil is dat ook ok….Fijn dat ze zo aan de patiënten denken maar misschien kunnen we ook heel even aan de potentiële donors en hun familie denken…

  45. Mooi stuk en óók heel waar. Natuurlijk zeg ik ook altijd: als je wel een orgaan wil ontvangen, moet je ook geven. Maar ik heb ook aan die andere kant gestaan. Mijn moeder was de patiënt waarbij t niet meer goed zou komen (gelijk als in t verhaal een aneurysma in haar hersenvlies óók in t Eurasmus mc). Mijn moeder had zoveel medicatie gekregen dat zij geen donor meer kon zijn, maar man man wat een beslissing. Het stoppen van de beademing, het bespreken van euthanasie (want mijn moeder hield t nog 6 dagen vol na het stoppen van de beademing), je herkent je eigen emoties niet.
    Uiteraard staan er aan die andere kant even zo radeloze mensen die hun geliefde dreigen te verliezen als er niet snel een donor orgaan komt! Ook zij zijn radeloos. Het is een discusie die een discussie moet blijven. Als iemand bij leven een uitgesproken mening over donorschap heeft, is dit voor de nabestaanden iets eenvoudiger denk ik. Dus ik denk vooral: praat met elkaar. Ook over dingen waar je liever niet over praat!

    • Ik moet zeggen dat ik positief verrast ben over het niveau van de discussie hier. Ik ben een principiële voorstander van orgaandonatie, maar de argumenten die hier tegen deze wet worden ingebracht hebben mij toch aan het twijfelen gebracht of actieve donorregistratie een goed idee is. Godzijdank hebben we een Eerste Kamer die elk wet op haar merites beoordeelt en toetst aan de grondwet. Ik moet erkennen dat dit wetsvoorstel op gespannen voet staat met onze grondwet, zoals bijv. Eric Braaksma hier schreef. Ik ben dan ook heel benieuwd of deze wet het gaat halen in de Senaat. Vermoedelijk niet.

  46. Bij ons in België bestaat het opt-out systeem al jaren, maar als de overledene niet geregistreerd staat, heeft de familie het laatste woord. In de praktijk zegt de familie vaak ‘nee’, omdat ze het zekere voor het onzekere nemen. Fanatieke voorstanders van het opt-out systeem vinden dat de familie niet meer zou moeten kunnen weigeren, maar dat maakt het systeem totaal onmenselijk. Het lichaam wordt dan feitelijk geconfisqueerd. Ik kan alleen maar iedereen aanraden om zich te registreren, hetzij ‘ja’, of ‘nee’, maar dan is er tenminste duidelijkheid.

    Er zijn geen bewijzen dat het opt-out systeem daadwerkelijk meer donoren oplevert. Zoals dr. Kompanje aangeeft, zijn er minder donoren doordat er steeds betere behandelingen zijn, maar een andere belangrijke factor is dat we erin slagen het aantal dodelijke verkeersongelukken te verlagen.

    Mijn voornaamste bezwaar tegen deze wet is dat wordt gesuggereerd dat het een morele verantwoordelijkheid is om donor te zijn. In werkelijkheid is het een gunst, een gebaar van goede wil en menslievendheid. Zoiets moet je niet wettelijk automatiseren.

  47. Met tranen in mijn ogen dit artikel gelezen. Ik was zo woedend toen ik de uitslag op de radio hoorde. Als deze wet ook wordt goedgekeurd door de 1e kamer trek ik mijn JA in.
    Mijn primaire zeggenschap over mijn eigen organen wordt van me afgenomen door een handjevol mensen en wordt veranderd in een secundaire zeggenschap. Ik ben nu 44 jaar en heb al op mijn 13e een codicil ingevuld omdat ik me zelf betrokken voel bij mijn medemens in nood. Ik heb zo’n onmogelijke keuze als beschreven staat in dit artikel van dichtbij meegemaakt en heb afscheid moeten nemen van een jonge vrouw, net 2 dagen 21 jaar oud, die ook hersendood was verklaard en ook een codicil had ingevuld. Een zoen op haar koude voorhoofd en dag gezegd…..vreselijk, maar toch ook door dit intense verdriet heen dankbaar dat haar organen andere mensen zou kunnen helpen; dit was namelijk wat ze zelf wilde, primair had ze hier namelijk zélf voor gekozen. Omdat de campagne van Mevrouw Dijkstra en consorten niet het door hen gewenste resultaat heeft gehaald wordt mijn primaire zeggenschap over notabene mijn eigen organen van me afgenomen. Wat wordt de volgende stap? Vreselijk dit!!

  48. E.e.a. Bespreken in je familiekring geeft duidelijkheid. Verder zijn empathie en compassie de sleutelwoorden. Houding (en woorden) van artsen en verpleegkundigen zijn zeer belangrijk in deze situatie.

  49. Vanaf het moment dat ik me als kind realiseerde dat er zoiets bestond als orgaandonatie, wist ik: ik wil geen organen van andere mensen in mijn lichaam. Later, toen ik er meer over leerde, besloot ik dat ik geen orgaandonor wil zijn terwijl mijn hart nog klopt. Ná mijn dood mogen mijn hersenen naar de hersenbank, dat dan weer wel…

  50. Ook ik was verbijsterd toen ik hoorde dat er zich voor dit wetsvoorstel een meerderheid – de helft plus één – heeft gevormd in de TK.
    Ik ben al 45 jaar bloeddonor. Doneren doe je vrijwillig. Daar behoort geen wetgeving aan te pas te komen. Ook niet als er tekorten zijn. Dat er een tekort aan donoren is, is zeer tragisch maar er zullen toch echt andere wegen gezocht moeten worden om dit op te lossen.

    De rol van de overheid is hier in het geding. Naar mijn mening heeft de overheid zich ten principale NIET te bemoeien met wat er na mijn dood met mijn organen gebeurt. Ik moet nog zien wat t.z.t. de Raad van State hierover gaat zeggen als dit voorstel aan bestaande wetgeving wordt getoetst.

    Ik had mij tot nu toe nog niet als wel of geen orgaandonor laten registreren. Ik wist en weet het gewoon nog niet. Dit wordt mij nu met dit wetsvoorstel niet meer gegund. Als ik niet kies dan kiest de overheid voor mij en noteert mij als orgaandonor (geen bezwaar) . Onvoorstelbaar.
    De overheid dwingt mij nu om wel te kiezen.
    Ik heb mij daarom gisteren, – tegen mijn zin – als niet-orgaandonor laten registreren.
    Dat spijt mij oprecht voor al degenen die op een wachtlijst staan voor orgaandonatie.

  51. Er is nog te veel angst omtrent het donorschap. Angst die wordt gevoed door onwetendheid, en door politici als Wilders, die de overheid ‘organenrovers’ noemt. Niets is echter minder waar.
    Toen mijn vader op sterven lag, ging de medische staf van het UMC in gesprek met mijn zus en mij. Mijn vader stond geregistreerd als donor, ‘Maar,’ zeiden ze, ‘jullie moeten het er wel mee eens zijn’.
    Wij hoefden niet lang na te denken. Dit was zijn wens. Helaas konden ze niets van hem gebruiken omdat hij een infectie had. Jammer. Wij hadden het prachtig gevonden als er iemand weer had kunnen zien met zijn netvlies. Zo kon hij, ook al was hij er zelf niet meer, toch nog een groot verschil in iemands leven maken.
    Ik vind dat mooi, en een vorm van troost.
    Voor de mensen die deze keuze moeilijk vinden, of zich beter willen laten informeren; neem een kijkje hier:
    https://www.facebook.com/orgaandonatie/

  52. De eerste tientallen reacties gelezen en het hele scala is belicht, veelal op basis van emotie.

    In oplossingen denkend,…. iedereen moet een ID pas hebben, dat zou toch een prima moment zijn om na goede uitleg van de gemeentemedewerker over wat donorschap inhoudt, de registratie te doen. Dan bereik je alle burgers (en ja er zullen natuurlijk kanttekeningen zijn, mensen die net een ID hebben aangevraagd en voor de nieuwe een ongeval krijgen, maar die zouden benaderd en uitgenodigd kunnen worden)
    Dan pleit ik ook VOOR de promotie van het gesprek met naasten als het nog goed gaat, meer reclame boodschappen de zender op met heeft U al gesproken thuis over wat u wilt? We stellen dit allemaal massaal uit. Een stukje taboe eraf scheelt al veel.
    Respect voor de mensen die in het bovengeschreven stuk voor deze dillema’s komen te staan. Deze situaties staan op zich zijn heftig emotioneel beladen en bijna onmenselijk. De duidelijkheid moet er eigenlijk al zijn VOOR dit soort drama’s zich afspelen. Daar moet de focus op liggen. Laat mensen BEWUST keuzes maken om wel of geen donor te zijn. Stimuleer mensen, ga bij ze langs deur aan deur. Iedere keuze is OK,…. Wil je het niet meer door dit systeem? PRIMA,…. wil je het niet omdat jouw hart in dat van iemand kan komen waarvan jij het niet wilt,… PRIMA,…. wil je het niet omdat je in tact wilt blijven PRIMA! Wat je reden ook is, het moet weloverwogen wel JOUW keuze zijn! zonder discussie.
    Ik ben overtuigd donor, wil graag indien mogelijk een ander het leven gunnen, omdat dit in mij zit en ik op mijn wijze naar de dood kijk. Mochten mijn naasten naast mijn sterfbed de keuze maken het niet te willen,… dan is dat wat mij betreft PRIMA,… omdat ik daarmee dus HUN het verdere leven gun, zij moeten er verder mee leven.
    Beschikt de wereld nu zomaar over mijn lijf? nee hoor,… niet meer als dat er nu al wordt gedaan.
    Maar dat is een politieke discussie.

  53. Iedereen kan nog altijd zelf bepalen, nu en in de toekomst, of hij/zij donor wil worden of niet. Er komt nu meer druk te liggen op de vraag of je je nabestaanden wilt belasten met de keuze of organen na de dood wel of niet gebruikt worden. Aangezien ik aan de lijve heb ondervonden dat afscheid nemen al moeilijk genoeg kan zijn zonder allerlei extra afwegingen, maak ik die keuze welbewust zelf en ga dat ook alszodanig regelen. De vraag of iemand donor wil zijn is voor iedereen persoonlijk en wordt mede bepaald door hoe je in het leven staat en of je geloof hebt in de medische eed danwel mores van helpen zonder aanzien des persoons en totdat het niet meer kan. Een donor zal er, binnen een zeker risicomarge want mensenwerk, op moeten vertrouwen, dat een dokter binnen die kaders correcte afwegingen maakt. Heb je dat vertrouwen niet, of wil je alleen onder jouw voorwaarden, dan wordt donorschap twijfelachtig.

  54. Natuurlijk, het staat buiten kijf dat je als orgaandonor een baas bent. Ik heb alleen maar respect voor orgaandonoren en vind het prachtig dat het gebeurt. Maar je bent wel donor. Je doneert. Een donatie is een schenking. Geen burger- of morele plicht.
    Het discussiepunt bij deze wet is het ingrijpen op twee grondrechten: het zelfbeschikkingsrecht en je recht op fysieke integriteit. Niet of je wel of niet verplicht donor moet zijn.
    Ondanks de gekleurdheid van de bronnen van onderstaande quotes, zijn de quotes zelf naar mijn mening vrij objectief en vatten het probleem goed samen. Wanneer we wetten gaan toelaten die op grondrechten inbreuk maken, zetten we de deur open voor elk willekeurig totalitair systeem.
    “Volgens de liberale filosoof John Locke heeft ‘every man (…) a Property in his own Person’ en wordt iedereen als vrij persoon geboren. Deze gedachte staat aan de basis van de moderne liberale constitutionele democratie, en aan het idee van burgerschap. Het principe van zelfbeschikking vormt dus feitelijk de basis van de liberale ideologie. Het idee dat jij alleen eigenaar van – en dus verantwoordelijk bent voor – je lichaam, je gedachten en handelingen is een natuurlijk recht. Niemand is eigenaar van jou en jouw lichaam en (even zo belangrijk) jouw acties. Dit principe is de enige mogelijkheid waardoor mensen zelfvoorzienend kunnen zijn en – los van de grillen van een overheid – zelf hun eigen leven naar believen kunnen invullen. Tornen aan dit principe, is tornen aan het fundament van individuele vrijheid.” (bron:The Post Online)
    “Het principe van orgaandonatie is dat het te allen tijde een vrije keuze moet zijn om je organen af te (willen) staan. Nu zeggen voorstanders van de wet: ‘Ja maar je kan toch nee zeggen?’ Dat klopt, maar dat is niet het punt. Dat dwingt je namelijk tot actie, als je dat wilt doen. In de oude situatie hoefde je juist niets te doen als je geen donor wil zijn. En dat is vanuit de perspectieven van zelfbeschikking en fysieke integriteit (beiden grondwettelijk beschreven in Nederland) de enige wenselijke situatie. De wet actieve donorregistratie zorgt er voor dat iedereen als donor geboren wordt, omdat de staat zo beschikt heeft. Dan is er al een stukje van je fysieke integriteit afgenomen voordat je überhaupt zelfbewustzijn hebt, laat staan dat je afgewogen keuzes kunt maken. Bovendien word je nu gedwongen om over iets na te denken waar je wellicht nooit mee bezig wil zijn. Je mag mensen uiteraard uitdagen om ergens over na te denken. Ook als overheid, bijvoorbeeld door reclames en campagnes voor donorschap, want een gebrek aan donoren is een probleem. Maar je zou burgers nooit moeten dwingen om dat te doen, noch om een keuze te maken.
    Stel dat je besluit dat je geen donor wil zijn. Dan moet je zelfbeschikking toepassen om het donorschap ongedaan te maken. Daarin schuilt het volgende probleem. in de oude situatie kreeg je een soort maatschappelijke kudo achter je naam als je vrijwillig voor het orgaandonorschap koos. Niemand die je er toe dwong, maar áls je het deed, dan deed je toch iets nobels, goed voor een streepje sociaal respect. Wie het niet deed, kon daar uiteraard ook vragen over of kritiek op krijgen, maar werd ook niet meteen een sociale paria.
    Per vandaag is de situatie potentieel (maar via comments en social media ook al meetbaar) omgekeerd: plots kun je een onmens zijn dat niet deugt wanneer je bewust opteert voor ‘nee’ omdat je vindt dat het jouw lijf is en jijzelf bepaalt wat daar wel en vooral niet mee mag gebeuren. “Maar straks zeker wel vooraan willen staan als je zelf een nieuwe nier nodig hebt?”, en varianten daarop, zijn veelgehoorde commentaren en die leggen een moralistische druk op de nee-zegger, vooral omdat ze veel bijval krijgen. Zo wordt de vrije keus om nee te zeggen dus alsnog onder druk gezet: ondanks de de wettelijke ruimte om ‘nee’ te zeggen, is het volgens velen ineens moreel problematisch als je dat ook daadwerkelijk doet. Zelfbeschikking op basis van een groepsmoraal die wordt ontketend door een invasieve overheid die een keuze afdwingt, is dat nog échte zelfbeschikking?
    Twijfelachtig. Velen ontlenen nu ineens een moreel gewicht aan de nieuwe donorwet om tegen anderen te zeggen dat orgaandonatie een soort burgerplicht is. Dat is een zorgelijke vorm van morele groepsdruk, die het recht op zelfbeschikking onder druk zet. Het gaat om de fysieke integriteit van een vrije burger in een vrij land.
    Een vrije burger die per vandaag dus te maken heeft met een overheid die je organen komt collectiviseren, tenzij je daar bezwaar tegen aantekent. Maar een overheid zou alleen mogen vragen, nooit mogen eisen. De burger kan vervolgens ja zeggen, maar zou geen nee hoeven moeten zeggen. Helaas. Fysieke integriteit is per vandaag een grondrecht waar geen respect meer voor wordt getoond, en in het kielzog van die respectloosheid volgen dan als vanzelf de hooligans van de verheven moraal, die met verwijten van egoïsme en onmenselijkheid publiekelijk voor jou komen invullen wat je persoonlijke beweegredenen zijn om géén donor te willen worden.
    “Een overheid die naast belastingheffing en wetshandhaving ook meent actief aanspraak te mogen maken op de inhoud van een menselijk lichaam ‘voor het grotere goed’, is een autoritaire macht waarvan de geschiedenis ons leert dat die met grote vrezen gevreesd moet worden” (quote Dieuwertje Kuijpers). En zo is het. Fysieke integriteit is het grootste goed. Het is een bizarre waarneming, in een tijd waarin iedere man die scheef naar een vrouw kijkt als een halve aanrander wordt betiteld, en een ongevraagde hand op de kont al bijna als verkrachting geldt, dat het proactief en van Rijkswege gecoördineerd leeghalen van een heel lichaam ineens tot nationale norm wordt verheven. Een individueel lichaam zou, in één zin samengevat, te allen tijde ‘mine to give away, not yours to take’ moeten zijn.
    Verzetten tegen de groepsmoraal en jezelf alvast uitschrijven als donor doe je zo. Om donor te blijven, hoef je dus niks meer te doen. Je wordt het vanzelf – tenzij de Eerste Kamer alsnog tegen de wet stemt. Wat overigens goed mogelijk is en waarbij vooral Artikel 11 Grondwet, over de onaantastbaarheid van het lichaam, best mag worden meegewogen. Want in het nieuwe systeem kan de overheid niet langer aantonen of iemand bewust of onbewust donor is. Hebben donorburgers bewust de ‘ja’ laten staan, of hebben ze nooit geweten dat het ook in ‘nee’ kon worden omgezet, of de moeite daarvoor gedaan? In dat geval kon het wel eens in strijd zijn met het individuele recht om zelf te bepalen wat er met zijn of haar lichaam gebeurt. Dus zonder dat er vanuit staatswege een op voorhand geselecteerde keuze wordt gemaakt.” (bron: Geen Stijl)
    Hoe wrang het ook is, je kan de mens niet wettelijk verplichten tot het doen van goed. Dat kan sociaal en moreel. Dat kan hooguit mogelijk wettelijk beloond worden.

  55. Wauw, dood, leven, leven geven, leven nemen. Wauw wat een diversiteit in beleving. Ben je egoïstisch als je een orgaan wilt om verder te leven. Of ben je egoïstisch als je niet wilt schenken aan je medemens. Als je niet geeft mag je ook niet ontvangen? Als je wel geeft ben je een mooi mens die wat over heeft voor een ander.
    Weet je waar ik steeds aan moet denken? Dat we zo ongelooflijk bang zijn voor datgene wat ieder van ons ooit gaat overkomen. Eén van de twee zekerheden in het leven nml dood gaan. Mag dat tegenwoordig nog wel?
    De hele discussie brengt mij tot nu toe alleen maar naar de wens om te leren sterven en daar oké mee te zijn. Want mijn onderbuik gevoel zegt mij dat die dag ook voor mij gaat aanbreken en dan wil ik graag klaar zijn voor deze gebeurtenis. Of mij dit gaat lukken? Geen idee, dat wijst de toekomst wel uit. Ik heb geen ziekte waarbij de eindstreep min of meer bekend is, dat wil niet zeggen dat die eindstreep ver weg is, juist misschien wel dichterbij dan ik nu besef. En tot die tijd wil ik intens genieten van de tijd die ik heb gekregen. Met respect voor mijzelf en mijn medemens, welke keuze er dan ook gemaakt wordt. Op dit moment wens ik iedereen wijsheid in de te maken keuze en dat je keuze voor jou helemaal oke is. Meer kunnen we elkaar niet toewensen toch?

  56. Artsen blijven doen wat ze kunnen om patiënten te redden. Het verplegend personeel blijft zo betrokken bij dit proces. Hier verandert helemaal niks aan. Ten eerste hebben de artsen de eed afgelegd en de verpleegkundigen die ik ken en meegemaakt heb….petje af, eerlijk is eerlijk.
    Het blijft hartverscheurend om te mieten constateren dat alle hoop verloren is en dat het leven van een geliefd persoon ten einde is gekomen. Hier verandert niks aan.
    Stel je dan de positie van een patiënt eens voor die ten dode is opgeschreven omdat er niks gedaan wordt. Afhankelijk zijn van de toestemming van een vreemde om zijn of haar organen te mogen gebruiken. Afhankelijk zijn van een ja of nee van de omgeving. Vaak zo lang wachten, machteloos toe moeten zien hoe je langzaam maar zeker steeds zwakker wordt.
    En komt er dan tot het eind geen toestemming, overlijdt deze patiënt. Laat hih of zij nou toevallig wel voor orgaandonatie zijn….utopie? Denk t niet.
    Ik ben sinds mijn 18de geregistreerd als orgaandonor. Nu ben ik kankerpatiënt. Niet alles kan dus gebruikt worden. Maar alle kleine beetjes helpen. Het gaat niet om het ik, het gaat om het wij.
    Ik respecteer ieders mening, we leven in een vrij land. Iedere vooruitgang die we boeken in de medische wetenschap levert ethische dilemma’s op. Maar waar ik nu wil en kan helpen, levend en wel, zou ik dat na mijn dood ook graag doen. Ik heb er immers niks meer aan.

  57. Allereerst mijn complimenten voor de heldere uiteenzetting die duidelijk uit de praktijk en niet van ‘vinger aan de pols’ komt.
    Ik schreef gisteren al en dat herhaal ik vandaag: “niemand heeft het recht op andermans orgaan”
    Dit is hooguit mogelijk door een keuze die de donor of diens familie gemaakt heeft of in een ander geval de toestemming van familieleden .
    En ik begrijp dat de andere kant staat te springen om organen en dat die mensen er (soms) mee gebaat zijn, maar zoiets regel je niet met het aannemen van een wet! Daar zouden ook nog eens geheel andere oorzaken aan ten gronde kunnen liggen (persoonlijke, financiële, politiek gekonkel enz.)
    Ik ben het daarom dan ook eens dat in geval van geen registratie het gesprek de uiteindelijke uitkomst moet bieden en geen wetgeving.

  58. Ik ben het op emotioneel gebied helemaal eens met deze uiteenzetting. Desalniettemin blijft het een feit (heb ik vernomen van meerdere bronnen) dat een opt-out systeem écht tot méér orgaandoneren leidt. Daar zijn gewoon keiharde cijfers over. Als de familie nog steeds het recht behoudt tot weigering, dan is dat toch prachtig? Kennelijk werkt het, want in landen waar dit systeem als is ingevoerd, is sinds de invoering een significante toename van donororganen gezien. Ik ben zelf niet echt voor of tegen. Sta zelf geregistreerd als dat mijn familie mag beslissen. Maar als het werkt… dan werkt het?

    • Dat het werkt boeit niet, het doel heiligt niet altijd de middelen. Dit gaat te ver. Donor zijn zie ik als gift, een kado. Je gaat ook niet mensen verplichten een kado te geven tenzij je zegt dat het niet mag.

  59. 11 jaar geleden was ik zo’n ontredderde dochter van een moeder die plotseling op de intensive care belandde na een hersenbloeding. Ik had er wat voor gegeven als ons toen de vraag was gesteld of haar organen gebruikt konden worden. Het had haar dood verzacht als ik had geweten dat er iemand een kwalitatief beter leven voor terug had gekregen.

  60. zeer goed verwoord Erwin! precies waarom ik ook fel tegen deze wet ben, ik ben wel voor goede campanjes die orgaan donatie ( vrijwillig!) stimuleren, maar inderdaad niet zo!, ik vind dit echt een gerechtelijke dwaling van D66, en de voor stemmers in de kamer, en ik hoop voor onze democratie dat dit niet door de kamer komt en een wet wordt!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s